Mientras Catherine hablaba, percibí lo profundo de sus sufrimientos. En el curso de los años, yo había ayudado a muchos pacientes como ella a superar el tormento de los miedos; por eso confiaba en poder prestarle la misma ayuda. Decidí que comenzaríamos por ahondar en su niñez, buscando las raíces originarias de sus problemas. Por lo común, este tipo de indagación ayuda a aliviar la ansiedad. En caso de necesidad, y si ella lograba tragar píldoras, le ofrecería alguna medicación suave contra la ansiedad, para que estuviera más cómoda. Era el tratamiento habitual para sus síntomas, y yo nunca vacilaba en utilizar sedantes (y hasta medicamentos antidepresivos) para tratar las ansiedades y los miedos crónicos y graves. Ahora recurro a ellos con mucha más moderación y sólo durante breves períodos, si acaso. No hay medicamento que pueda llegar a las verdaderas raíces de estos síntomas. Mis
disponía de una troupe de ayudantes. Os preguntaréis: “¿Cómo se organizaban?” Tanto Neurata, como Neureta y Neurita vestían con ropa de deporte blanca pero como en el interior del cuerpo de Tilito hacía frío, llevaban un abrigo con una cola muy larga y ligera, que las ayudaba a moverse. El abrigo de Neurata era rojo, el de Neureta azul y el de Neurita amarillo. Cuando tenían que trabajar, cada una de ellas se tenía que poner en contacto con alguna amiga que llevara el abrigo del mismo color, y provocar que las dos colas se tocaran. Pero, ¿quién daba la orden para que toda esa maquinaria se pusiera en marcha? Dentro de la cabeza de Tilito vivía un señor muy serio y listo al que todos le tenían mucho respeto: El señor del sombrero gris. Su trabajo era agotador porque se pasaba todo el día organizando y dando órdenes a los grupos de trabajo para que Tilito pudiera hacer todo aquello que llevaba a cabo sin darse cuenta.
Hoy en día, la "s" en "sc" es, por lo general, sólo se redujo y "c" se utiliza para este sonido (Finch discute esto en la página xix). Esta palabra, junto con la conjugación del verbo subjuntivo "juzgues" muestra la versatilidad de la lengua española en realidad. El vocabulario del pasaje da una sensación arcaica, así como uno sucio/adulterado. Creo que cambia el sentido de las cosas como el amor y la lealtad. Por alguna razón, el amor moderno, la lealtad moderna, y el sexo moderna parecen mucho más baratos que sus equivalentes del pasado. Estos matices que continúan a lo largo de toda la obra cambian el significado de palabras como "deleite" (alegría / placer). Si esto fuera una obra religiosa, como muchos libros de la época, yo entendería deleite para significar algo más inocente: Contención en la salud de su
No vi a nadie. Ma ei näinud mitte kedagi. ALGÚN ja NINGÚN Sõnu ALGÚN (mingi) ja NINGÚN (mitte mingi) kasutatakse tavaliselt siis, kui räägitakse ebamäärasest või teadmata hulgast esemetest, olenditest vms. Mõlemad sõnad muutuvad vastavalt järgneva nimisõna soole ja arvule. ¿Puedes darme algún analgésico? Kas te võite anda mulle mingit valu vaigistit? ¿Hay alguna cafetería por aquí? Kas siin lähedal on mingi kohvik? Compramos algunos pasteles. Me ostsime mõned koogid. Hay algunas revistas sobre la mesa. Laua peal on mõned ajakirjad. No tengo ningún seguro médico. Mul ei ole mingit tervisekindlustust. No encontré ninguna solución. Ma ei leidnud mingit lahendust. Kui nimisõna ei järgne, kasutatakse sõnade ALGÚN ja NINGÚN asemel ALGUNO ja NINGUNO. Võrdle: ¿Hay algún café por aquí
Tez moreno, blanco, pálido Pelo negro, castaño, rubio, pelirrojo, canoso Ojos negros, azules, marrones, verdes, grises Pronombres relativos Pronombres indefinidos Pronombres negativos ninguno, ninguna, ningunos, que alguno, alguna, algunos, algunas ningunas el que, la que, lo que, a la que, de todo, toda, todos, todas nada que, de los que, con que los que, las que otro, otra, otros, otras nadie quien, con quien, quienes, de unos, unas tampoco quienes