"nikerdatud kuju" ja prantsuse termin «piquage», mille autoriks oli Marquis Louis de Montcalm (17121759), isiklikult tuttav kommetest indiaanlased siis Kanada. Üldiselt Euroopas, tihti tätoveeritud sõna "värviline" või "iseloomustas paberisse." Hollandi nimetatakse protsessi tätoveerimine «prikschildern» või «stechmalen», mis tähendab "joonistus torkima." Briti kasutas sõna «läbilöökide» ja «punctation» hispaanlased «pintados». Küpseta pärast sõna "tätoveering" võeti vastu kohe, kui ülekaalus, seoses ühe ja sama protsessi kaunistavad keha, eri rahvaste maailma. Alguses sõna "tätoveering" seostati protseduuri läbi Tahiti. Maoori elavad UusMeremaa, kunsti tätoveerimine püha riituse. Maoori tätoveering viis erineb tavalisest esinemine eriline vastuvõtt punktisüsteem nahka. Tattoo nahal lõigatakse peitliga asemel punktsiooni
This Negro, now a slave of Mendoza, was still called Estevan de Dorantes, after his former master. The party also included Fray Onorato and a number of Piman Indians who had come to Mexico with Cabeza de Vaca. Traveling northward the friar sent Estevan ahead with instructions to send back reports on what he found. According to Marcos' report he went up the Sonora river valley and, after traveling eighty miles across Sonora, reached the San Pedro river. There he found the Indians he called Pintados (because his Pima guides called them Rsarsavina meaning spotted.) As the friar continued for five days down the San Pedro he passed small, poor settlements where some of the people claimed to have seen seven cities where the houses were eleven stories high and decorated with turquoises. Did you know another significant exploration took place in 1539? Spanish explorer Hernando de Soto became the first European to see the Mississippi River.
suficiente, puede sufrir con el tiempo los mismos problemas psíquicos que quien experimentó un único episodio importante en el que estuvo a punto de morir de hambre por casualidad. Pronto comprendería yo que el castigo cotidiano de fuerzas negativas debía ser reconocido y resuelto con tanta atención como la que se presta a un único y abrumador acontecimiento traumático. Catherine comenzó a hablar. --Hay botes, parecidos a canoas, pintados de colores intensos. Zona de Providence. Tenemos armas, lanzas, hondas, arcos y flechas, pero más grandes. En el bote hay remos grandes y extraños... Todo el mundo tiene que remar. Quizás estamos perdidos; 21 está oscuro. No hay luces. Tengo miedo. Nos acompañan otros botes (una incursión de ataque, al parecer). Temo a los animales. Dormimos sobre sucias y malolientes pieles de animales. Estamos de exploración. Tengo zapatos extraños, como sacos.