abielluda Claraga, 1840. Nad said 6 last. 1844 andis Clara 2 kontserti Tartus(Venemaa turnee raames), Robert oli temaga kaasas. 1850 lähevad elama Düsseldorfi. Seal sai robert töökoha. 1853 külastas Schumanne J.Brahms, Schumann kiitis tema loomingi heaks. Sattus hullumajja, 2 viimast eluaastat. Brahms oli Clarale toeks. 1854 üritas enesetappu teha, hüppas Reini jõkke. Artiklite alla kirjutas Eusebius või Florestan. Ta oli kahestunud isiksus. Maestro Raro LOOMING Looming väljendusrikas, seob hingesugulus Schuberti loomingu viimaste eluaastatega. Teda huitab temaatiliselt inimeste sisemaailm. Looming oli autobiograafiline Romantiline, fantaasiaküllas I kohal vokaallooming Kuni 1840 kirjutas klaveriteoseid Lauluzanri vastu tekkis tal huvi Schuberti loominguga tutvudes. Ta on loonud 250 soolulaulu. Ta on jätk Schuberti loomingule, arendab soolulauluzanrit. II kohal klaverilooming Kuni aastani 1840
123- Näide. 13- 'puangapuru maa toru' (2) 124- 7. Keelenäide: 125- Na tamana ne karanga atu ko ia ke aru o kake i te niu. Te niu nei, maatea nga manumanu i ei. Nga roo ata mo nga morokau. Na tamana ne piipia ki nga manumanu ke naatou taa matea ko Motikitiki. Ko ia ne kake i te niu. Ne oko atu ki te poi niu. Nga manumanu ne o mai o uuti te tino o Motikitiki. Nga manumanu ne taa matea e Motikitiki. Nga roo ata mo nga morokau. Ko ia ne tori ipo te poi niu. Ko ia ne ipo ki raro. Ne au mo nga niu ki na tamana. (3) 126- Tema ise käskis tal minna ronida kookosepuu otsa. Selle kookosepuu peal oli mitu looma. Termiidid ja sajajalgsed. Tema isa tahtis, et loomad tapaksid Motikitiki. Ta ronis kookosepuu otsa. Ta ulatus kookose poole. Loomad lähenesid Motikitiki kehale, et seda hammustada. Motikitiki tappis loomad. Termiidid ja sajajalgsed. Ta korjas kookose. Ta laskus alla. Ta tuli isa juurde kookostega. 127- Huvitavat:
Se miraron unos segundos y se echaron a reír. —Tilito, te toca empezar a ti —dijo Pinocho. —¿No has tenido bastante con la historia misteriosa de Escle? —respondió. Se volvieron a mirar fijamente y rieron de nuevo. Al día siguiente, el sol volvió a salir con energía y Pinocho tocó a Tilito para despertarlo. —Vamos Tilito, despierta. Tenemos que ir a desayunar y a jugar. —¡Ya vooooy! —respondió el niño, que esa mañana se notaba raro. Cuando salió de la cama y se puso en pie, la rodilla se dobló y cayó al suelo. Pinocho le ayudó a levantarse y fueron los dos a desayunar. —Pinocho, detente —dijo Tilito. —¿Qué pasa? —preguntó Pinocho, intrigado. —¿Hay dos soles en el cielo esta mañana? ¿Hay otro Pinocho como tú a tu lado? —preguntó Tilito, asustado. —No, sólo hay un sol en el cielo y un Pinocho, que soy yo. —¡Escle, hada mala! Tú tienes la culpa de todo. ¡Mielinaaaaaa! ¿Dónde estás
Para ella tenían una importancia mucho más elevada. Según me dijo, esa experiencia la asustaba un poco, pero estaba tan complacida con los progresos logrados que se sentía ansiosa por continuar con las regresiones. Por mi parte, sus habilidades psíquicas me espantaban y me fascinaban al mismo tiempo; sobre todo, el episodio del hipódromo. Era una prueba tangible: Catherine tenía el boleto ganador de cada una de las carreras. No se trataba de una coincidencia. Algo muy raro había estado pasando en esas últimas semanas, y yo me esforzaba por no perder mi perspectiva. No podía negar que la muchacha tenía aptitudes psíquicas. Y si éstas eran reales y podían producir pruebas tangibles, ¿serían verdad también sus descripciones de hechos acaecidos en vidas pasadas? Ahora volvía a la vida en la que acababa de nacer. Esa encarnación parecía más reciente, pero no pudo identificar un año. Se llamaba Elizabeth.